Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014

Γεια σας book-addicts,

Στο blog μου πέρα από ξένη λογοτεχνία θα υπάρχει φυσικά και η ελληνική, καθώς μου αρέσει το ίδιο με την ξένη όπως και σε σας. Το πρώτο βιβλίο που θα παρουσιάσω είναι ένα από τα πιο πολύ διαβασμένα στην Ελλάδα, όπως επίσης έγινε και best seller που το άξιζε εννοείται. Διότι η Χρυσηίδα Δημουλίδου μέσα από αυτό το βιβλίο κάνει την ανατροπή και θίγει κοινωνικά προβλήματα που ακόμη και σε αυτή τη σύγχρονη εποχή δεν έχουν επιλυθεί.

Από το οπισθόφυλλο :
  Δεκαετία του ’60. Σ’ ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδελφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, μεγαλώνουν στη σκιά ενός πατέρα αφέντη και μιας μάνας που δεν έχει λόγο. Η μόνη έξοδός τους είναι κάθε Κυριακή για την εκκλησία και στο πανηγύρι του χωριού μία φορά τον χρόνο. Οι καιροί σκληροί, αλλά οι πράξεις σκληρότερες. 
Και μια μέρα ο πατέρας τις εγκαταλείπει και εξαφανίζεται. Το κοινωνικό στίγμα είναι βαρύ για την οικογένεια που άφησε πίσω του, όμως μαζί έρχεται και η λύτρωση από τους αυστηρούς κανόνες που έχει επιβάλει. Σταδιακά τα κορίτσια ξενιτεύονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους και με τον καιρό οι οικογενειακοί δεσμοί κόβονται. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα θα ταράξει τη μέχρι τότε ήρεμη ζωή τους. Η επιστροφή στο χωριό τους γίνεται επιτακτική και ο επικείμενος θάνατος της μάνας που άφησαν ολομόναχη χωρίς να ενδιαφερθούν γι’ αυτήν θα τις φέρει αντιμέτωπες με μυστικά και αλήθειες που απέκρυψαν. Το παρελθόν γυρίζει στο παρόν ζητώντας απαντήσεις. 
Τι συνέβη και τις παράτησε ο πατέρας τους; Γιατί εγκατέλειψαν τη μάνα τους στην τύχη της; Γιατί το πατρικό τους δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια τους; Ποιο μυστικό κρύβει το κελάρι στο υπόγειο του σπιτιού; Οι τρεις αδελφές πάνω από την ετοιμοθάνατη μάνα κάνουν μόνο μια ερώτηση: «Μάνα, όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν καθάρισες την ντροπή;»

 Η αλήθεια είναι ότι το οπισθόφυλλο κεντρίζει κατευθείαν το ενδιαφέρον του αναγνώστη με τα τόσα ερωτήματα που υποβάλλει. Ο καθένας προβληματίζεται και θέλει να βρει τις απαντήσεις.  Λοιπόν η ιστορία ξεκινά στα μέσα του 1960 με επίκεντρο την οικογένεια του Δημητρού Τσιρίγκου. Οι τρεις αδερφές η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ δεν έχουν καμία ελευθερία και μεγαλώνουν κάτω από το ζυγό του αυστηρού και θεοσεβούμενου πατέρα τους. Η μητέρα τους η Βαγγελιώ είναι μια αγράμματη γυναίκα και εντελώς αδιάφορη προς τις κόρες της, η μόνη της έννοια είναι πως θα ευχαριστήσει τον άντρα της τον οποίο υπακούει πιστά. Όμως κάποια μέρα για αδιευκρίνιστους λόγους ο πατέρας τους εξαφανίζεται και έτσι τα κορίτσια αποκτάν την ελευθερία τους. Παντρεύονται και διασκορπίζονται σε τρεις διαφορετικές χώρες. Εκεί ξεκινούν μια νέα ζωή και ορκίζονται πως δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ πια στην Ελλάδα καθώς εκεί βρίσκονται τα θαμμένα μυστικά του παρελθόντος τους. Με τον καιρό απομακρύνεται η μια από την άλλη η επικοινωνία σταδιακά κόβεται και για τα υπόλοιπα τριάντα χρόνια ζουν ευτυχισμένες και ήρεμες. Όμως μετά από ένα τηλεφώνημα που έρχεται από την Ελλάδα το οποίο τις υποχρεώνει να επιστρέψει πίσω λόγω του επικείμενου θανάτου της μητέρας τους την οποία έχουν εγκαταλείψει χρόνια και των κληρονομικών υποθέσεων που εκκρεμούν αναγκάζονται να επιστρέψουν και να έρθουν και πάλι αντιμέτωπες με το σκοτεινό παρελθόν.

  Για το συγκεκριμένο βιβλίο είναι αρκετά δύσκολο να κάνεις κριτική, διότι δεν πρέπει να αποκαλύψεις κάτι στον αναγνώστη που δεν το έχει διαβάσει.  Λοιπόν το βιβλίο αυτό για να διαβαστεί από κάποιον πρέπει να έχει γερά νεύρα. Είναι μια ιστορία με πολλά κρυμμένα μυστικά, και τρεις γυναίκες που αναγκάζονται να τα κουβαλάνε τρεις δεκαετίες. Τα συναισθήματα που νιώθεις κατά την ανάγνωση είναι πολλά και ποικίλα. Θυμός, λύπη, οργή, αγωνία και στο τέλος έρχεται η λύτρωση και η δικαίωση.  Μέσα από αυτήν την ιστορία θίγονται πολύ δύσκολα θέματα, που δεν μπορείς να μιλήσεις ανοιχτά για αυτά. Το ίδιο το βιβλίο είναι σαν μια κραυγή που ζητάει την βοήθεια και την συμπαράσταση της ίδιας της κοινωνίας.

  Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί τι συμβαίνει σε ένα σπίτι όταν κλείσει η πόρτα; OXI! Μερικές φορές κλείνουμε και εμείς οι ίδιοι τα αιτία μας, γιατί δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι η βία υπάρχει ακόμη σε όλες τις μορφές της. Ότι κάποιες γυναίκες δεν μπορούν και δεν έχουν το θάρρος να μιλήσουν, και ότι κάποιοι πρέπει να πουν φτάνει και να πατάξουν αυτό το πρόβλημα, ειδικά τώρα που έχουμε την δύναμη γιατί τότε δεν γινόταν, τότε η γυναίκα για τους περισσότερους δεν είχε αξία δεν σήμαινε τίποτα, ήταν απλά μια δούλα και μια μηχανή αναπαραγωγής, αγοριών φυσικά του ανωτέρου φύλου. 


 Σε αυτήν την ιστορία υπάρχει μεγάλος πόνος και θλίψη, ψυχικά τραύματα που δεν γιατρεύονται με την φυγή που κάθε μέρα γίνονται εφιάλτες που σε στοιχειώνουν και το μόνο πράγμα που αναρωτιέσαι κάθε φορά είναι ένα '' γιατί σε μένα; '' φυσικά η απάντηση δεν έρχεται ποτέ, διότι ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Έτσι ένιωθαν όλα αυτά τα χρόνια αυτές οι γυναίκες που ξέχασαν πολύ γρήγορα τι θα πει παιδική αθωότητα και χαρά, μα πάνω από όλα δεν έμαθαν ποτέ μέσω της οικογένειας τους τι θα πει οικογενειακή ευτυχία για αυτό έκαναν τα πάντα για να είναι έτσι η οικογένεια που έφτιαξαν οι ίδιες. Φυσικά το μεγαλύτερο τέρας ακόμη και από τον ίδιο τον πατέρα είναι η μάνα. Ίσως ο χειρότερος χαρακτήρας βιβλίου που έχω διαβάσει και σιχαθεί τόσο πολύ, μια γυναίκα πλήρως υποταγμένη στον άντρα της, ζηλεύοντας και φθονώντας τις ίδιες τις κόρες της και κοιτάζοντας μόνο το δικό της κάλο και συμφέρον αδιαφορώντας παντελώς για τα παιδιά της. Είναι μια τραγική και αληθινή ιστορία που δείχνει και την άλλη πλευρά του νομίσματος αυτής της ζωής και που αξίζει να διαβαστεί από κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτήν την αδικία.

Βαθμολογία 10/10

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου